درست هجدهم بهمن ماه دو سال پیش تو بودی ، من هم شب بود و خیلی سرد بود دوتایی مثل آدمای یه لاقبا راه افتادیم توی خیابون ، بارون تازه بند اومده بود و ما بدون حتی یه دونه چتر زپرتی ، چرت و پرت میگفتیم و هر هر و کر کرمون فضای پیاده رو رو پر کرده بود و تقریبا همه نیگامون می کردن و ما حتی به این نیگا کردنا می خندیدیم و راه می رفتیم یادمه اونقده راه رفتیم تا رسیدیم به پارک پلیس رفتیم زیر اون درخت گردوی ته پارک ، اون بالای بالا ، برات ماجرای پارک شدن اون باغ اناری قدیمی با اون همه درخت انار و عمارت هرمز خان وفادار ارباب زرتشتی منطقه تهرانپارس و بخشیدن املاکش به بلدیه طهران برای امور عام المنفعه رو تعریف کردم و کلی غصه واسه اون همه درخت اناری که قطع شد تا این پارک و اتوبان کنارش ساخته شه خوردی باز هم دل خوش کردیم و خندیدیم به چیزایی که هنوز هست . گفتم عکس بگیریم ؟ موبایلمو دادم دس پسری که اون اطراف بود و زیر زیرکی نگات می کرد ، گفتی بذار تو کادر بهتری نیگا کنه ! و عکس شد اون لحظه ،بلوتوث کردم برات و گفتم: برا وقتی که نبودیم غصه ت گرفت از حرفام که گاهی بی اختیار از دهنم میپرید بیرون و تجسم واقعیت می شد ... نیستی حالا ! نبودی ! و مدام می رسم به این عکس و این لبخند ! موهای سیاهت و انگشتای دست راستت که رو کتفمه ... راستی چرا دارم این چیزا رو می نویسم ؟ ...

نوشته شده در چهارشنبه پنجم بهمن 1390ساعت 20:16 توسط ماندالایز| |

تنها دل خوشی این روزهام شده این جی پی آر اس موبایلم که منو توی نقشه ی تهران به این درندشتی چه راحت پیدا می کنه و بم میگه : هی یارو ! هستی هنوز ! نیگا داری تکون میخوری اینجا ...

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم دی 1390ساعت 7:42 توسط ماندالایز| |

" تفنگ نقره کوبم را فروختم / برای یار قبای ترمه دوختم / قبای ترمه ام را پس فرستاد / تفنگ نقره کوبم ! داد و بیداد . "

نوشته شده در جمعه نهم دی 1390ساعت 19:31 توسط ماندالایز| |